A PetiX Life

Cómo están ustedes?

pagpasensyahan nyo na’t matagal akong di nakakapag
post dito. Mula nang mapadpad ako dito sa los angeles e nawala na ako sa sarili ko. sinu ba namang hindi masisiraan ng ulo dito?

akala ko amerika ang tungo ko. pero sa halos dalawang buwan ko dito, parang nasa pilipinas pa rin ako. paglapag na paglapag namin sa
eroplano, akala ko mga puti’t itim ang sasalubong samin pagbukas ng
pinto, pero mga kulay pandesal ang mga taong sumalubong samin at
nagtatagalog pa ang iba.

pagkalagpas ko ng immigration check, deretso ako sa baggage carousel. nung naubos na’ng mga lumalabas na bagahe’t wala pa yung gamit ko, lumapit ako sa isang mamang maputi at matangkad na nakauniporme (ahem, eto mukhang amerikano, sabi ko sa isip ko). syempre, hinanda ko sarili ko–eto na, mapapasabak na ako sa englisan nito.

"Excuse me. Can you help me find my luggage?" biglang sagot
sakin, "Hinanap nyo na po ba sa mga nakalapag dun?" sabay turo gamit
ang bibig sa mga nakakumpol na bagahe sa sahig.

pag daan ko sa customs check, isa isa nilang pinadaan sa xray ang mga bagahe. yung ibang bagahe, binuksan pa nila. nung ako na ang nakasunod sa pila, aba’t mantakin mo ba namang tanungin ako kung me dala akong balot, tocino, longganisa, mangga, at chicharon. "Yummy yummy chicharon, do you have some?" tanung pa nya sakin. Ginutom tuloy ako.

pagkalabas ko ng airport, sinundo na ako ng mga kamaganak ko. halos
filipino ang kasabayan ko sa eroplano, kaya puro pinoy din ang
sumalubong sa mga pasahero sa labas. ok lang, sabi ko. gabi na nung
dumating kami, baka maagang natutulog ang mga amerikano, sa isip ko.

II.
kinaumagahan, pagkatapos ng almusal ng kape’t tinapay (hindi ko na
ginalaw yung hinanda nilang dala namin na dried pusit dahil yun din
ang huling ulam ko sa pinas), sinama nila ako sa grocery. ang pangalan
ng grocery ay Seafood City. excited ako. wow! seafood. gusto ko ng
lobster at kung anu anu pang seafood sa amerika, inisip ko. tuwang
tuwa ako nung bumukas ang pinto. wow, auto-doors. kusang bumubukas. wow amerika na!

pero sumambulat sa kin, picture ng mukha ni ryan at juday sa counter. Manood daw ng Isabella sa TFC channel. Halos pinoy ang namimili sa grocery, pati mga empleyado. hindi lang mukhang pinoy. pag bumili ka ng baboy, itatanung pa sayo, "Anung hati gusto nyo dito sa karne nyo?" Akala ko sa Seafood City ako nagpunta, bat parang nasa Cherry Supermarket sa Commonwealth lang ako?

Lahat ng produkto ng pinas andun– mula sa fishballs, squidballs, bangus, tilapia hanggang sa Lingayen Bagoong (Yes), datu puti suka at sinu ba namang mawawalan ng staple food ng pinoy: ang instant pancit canton. pati ang paborito kong Pop Cola meron sila, mas matangkad nga lang ang bote. siguro sadyang pang amerika, mas mahahaba daw kse yung sa kanila. i mean, yung mga bote ng soda.

III.
pagkatapos naming mag grocery, tinanung ako kung san ko raw gustong mag merienda. eto na. makakatikim na ako ng american burger at fries. whooo! ang saya saya.

so, tumingin ako sa paligid ng makakainan. tumingin ako sa kaliwa: jolibee, chowking, goldilocks at dalawang pinoy restaurant. yung isa pa nga, sandamakmak na pictures ng artistang pinoy sa mga pader nya. (bigla akong napadasal: lord, sana wag naman pong chickenjoy, meal No. 6 ang ipakain nila sa kin ngayon) tumingin naman ako sa kanan: Aling Nena’s Pinoy restaurant, Mang Ambo’s Turo Turo, at ang ever present na Goodah!

Sabi ng tita ko, sa Goodah na lang kame.

Mahirap itago ang nasa isip ko, "Tita, hindi ba puro lugaw at mami dyan? Saka po, matagal na atang nagsara yung Goodah sa tin, masarap ba dyan? (Actually bukas pa, kadadaan ko lang sa West Ave nung araw bago ako umalis ng Pinas).

"Hindi, masarap dyan. Halika. Pumili ka ng gusto mo." Pinauna ko muna silang pumasok sa loob ng Goodah, nagdasal muna ako sa labas.

Pagkauwi namin, habang nagbababa kame ng groceries, dumating yung kapitbahay nila.

"Kumusta? dumating na ba yung pamngkin nyo?" sabi nya. Oo, tama kayo, pinoy din.

"Oo," sagot ng tita ko. "Halika Jo, ipapakilala kita. Yung
isang kapitbahay din natin mga Filipino. Halos Filipino tayo dito."
Napangiti lang ako.

IV.
Akala ko sa Amerika, marameng puti, marameng itim, marameng ibang lahi. Pero dito sa LA, mukhang eto daw ata ang promised land ng mga sinakop ng bansang Espanya noon pa. dahil puro Pinoy at Mehikano and nandito, mga lahing dating inalipusta ng mga Kastila. Ang California daw ay dating pagmamayari ng mga Kastila, kaya siguro sinabi ni lord, "O dito na lang kayo ha."

sadyang marami talagang pinoy dito sa LA. nung niyaya akong
magbasketball ng mga pinsan ko, isang buong gym na puno ng pinoy ang naglalaro. sa simbahan, lahat pinoy ang nakikimisa. sinamahan ko sa ospital yung isa kong pinsan, mga pinoy nurses ang kumakausap sa min. hindi ko tuloy maipagmalaki sa mga ibang kaibigan ko sa pinas na nasa amerika na ako. dahil nung una akong nagkwento sa knila, ayaw nilang maniwala dahil para lang daw akong nasa mindanao.

This entry was posted on Tuesday, November 13th, 2007 at 9:07 am and is filed under Travel. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.